ใครจะรู้ว่าม่านประเพณียังใช้ได้กับพ.ศ.นี้….ม่านที่บดบังความรักของคนสองคน….ใครจะรู้ว่าศาสนาจะสามารถขวางกั้นความรัก….ใครจะรู้ว่าความแตกต่างของสิ่งที่เรายึดเหนี่ยวจะสามารถทำให้คนสองคนต้องเจ็บปวด….มันไม่ใช่ความผิดของคนทั้งสองแต่มันเป็นความผิดของคนที่ไม่เปิดใจกว้าง…พ่อและแม่หรือ….สังคมหรือ….หรือเป็นใคร…ทั้งหมดนั่นแหละคือความจริง………………..ผมทรมานเหลือเกินที่เห็นคนที่เรารักร้องไห้…สงสาร…รันทด..และผิดหวัง…ผมทำอะไรได้มากกว่านี้ไหม…หรือผมไม่กล้าที่จะทำ…ผมกลัวหรือ…มันอะไรกันนี่….ผมไม่ได้กลัว…แต่ผมมีคนที่ผมรักเข้ามาเกี่ยวข้องมากมาย…พ่อและแม่…พี่และน้อง…ครอบครัวที่ผมรัก…แต่…ผู้หญิงคนนั้นล่ะ…ผู้หญิงคนที่ผมรักเธอหมดหัวใจ…ผมผิดหรือที่ไปรักผู้หญิงต่างศาสนา….เธอผิดหรือที่มารักผม….เปล่าเลย..ไม่มีใครผิด…แต่ความกลัวและความเห็นแก่ตัวต่างหากที่สร้างวิถีชีวิตแบบนี้….ผมจะเลือกอะไรหรือ…ครอบครัวที่อบอุ่นของผม….หญิงสาวที่เธอไม่รู้เรืองอะไรเลยกับม่านประเพณีแบบนี้….มันหนักมากใช่มั๊ยกับปัญหาแบบนี้…………………ผมยืนตรงหน้าเธอ….เธอมองหน้าผมทั้งคราบน้ำตา…มือเธอสั่นเหลือเกิน…ตัวเธอเย็นชา….หญิงที่ผมรักในชุดศาสนาของเธอ…ผ้าคลุมผมสีหวาน…ชุดลายสดใสของเธอช่างงามจับใจ….ผมเชยคางเธอขึ้นมา…ผมสงสารเธอ…น้ำตาเธอไหลไม่เหือดแห้ง…ปากบางๆของเธอที่ดูสีชมพูน่าสัมผัส…มันสั่นไหวเหลือเกิน…เธอคงน้อยใจในชีวิต….เธอฝืนยิ้มเมื่อผมจูบเธอเบาๆ…ผมรู้ว่าใจเธอแทบสลาย…ผมรู้ว่าเธอรักผมมากขนาดไหน…………………ผมอยากให้ผู้หญิงที่ผมรักได้รับการยอมรับจากครอบครัวของผม….อยากให้เธอมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่อบอุ่น…สายตาพ่อและแม่ดูเธอเย็นชา…สายตาไม่เป็นมิตร….ถ้าสังคมจดบันทึกความเลวร้ายต่างๆขึ้นมาได้…ทำไมไม่ลบประเพณีร้ายแบบนี้ออกไปเสียที….สังคมขีดเส้นให้เราสองคนเดินหรือ…สังคมให้ความสุขกับเราได้หรือ…สังคมบังคับเราทำไม….ความสุขของครอบครัวเกิดจากคนในครอบครัวไม่ใช่หรือ…แล้วทำไมสังคมต้องขีดเส้น………………….มันเป็นการถ่ายรดอารมณ์ออกมาเท่านั้น….มันไม่สามารถทำอะไรให้ดีขึ้นเลย….พ่อและแม่ไม่รับการเป็นตัวตนของเธอ….ผมมองดวงตาประกายของเธอ…มองสายตาที่ท้อแท้….ผมดึงเธอเข้ามากอด…มันอบอุ่นเหลือเกิน…ผมไม่อยากปล่อยเธอจากอ้อมกอดนี้….ผมสุขมากจริงๆถึงแม้จะเป็นเพียงระยะสั้นๆแบบนี้….เสียงสะอื้นไห้ของเธอช่างเสียบแทงหัวใจของผม….ผมได้แต่ปลอบว่าวันหนึ่งเราคงชนะอุปสักอันนี้….เธอยิ้ม….เธอเหมือนเชื่อใจผม………………….ผมกอดเธอนานเท่านาน…กอดอย่างไม่เคยกอดแบบนี้….ความรักที่ผมมีต่อเธอมันช่างยิ่งใหญ่…ผมเลือกทางเดินของผมเอง….ผมขออยู่กับเธอ…อยู่กับความเป็นจริง…อยู่กับความรักที่ผมเทิดทูน….มันถูกแล้วใช่ไหมที่ผมจะทำแบบนี้…มันผิดหรือเปล่าถ้าผมจะจากครอบครัวออกมาอย่างนี้…….กิจ/..ผมจะทำให้ดีที่สุด…ทำให้สมกับคำที่ว่าผมรักคุณ….ผมจะรักคุณ…อย่างที่คุณรักผม…ผมจะเป็นคนนำทางคุณไปในสิ่งที่เราฝัน….ผมเชื่อถ้าเราสองคนมีใจเป็นหนึ่งเดียว…อะไรเราก็สู้ได้นะครับ…….นีนา/..คะกิจ….นีนารักคุณ..นีนาจะอยู่กับคุณไปตลอดชีวิตที่ นีนามี….ความรักของเราสองคน…นีนาจะเก็บมันไว้เล่าให้ลูกๆเราฟัง…นีนาจะบอกลูกๆว่า”พ่อของหนูรักแม่มาก..และแม่ก็รักพ่อของหนูมากเช่นกัน…ความรักของพ่อกับแม่มันเป็นนิรันด์”นีนาจะบอกกับลูกแบบนี้………………….ผมสวมกอดเธอ…ผมหอมแก้มเธอที่เคยหอม…ผมสุขที่สุดเท่าที่เคยมีมา…อย่างน้อยคำพูดแบบนี้ก็เป็นกำลังใจให้ผมต้องฟันฝ่า…ต้องสู้ชีวิตเพื่อครอบครัวของผมวันข้างหน้า….นีนา…คุณคือชีวิตของผมครึ่งหนึ่งเลยรู้มั๊ย………………….ความเป็นจริงมันมีอีกมากมายที่เราสองคนไม่รู้…ด้วยวัยยี่สิบกว่าๆ..เราสองคนมีงานทำ..มีบ้านที่ต้องเช่าอยู่..มีรถจักรยานยนต์ที่จะต้องผ่อนส่ง…แต่เราก็สู้ชีวิต…บางครั้งเรามีเรื่องทะเลาะกันบ้าง…เรามีบางอย่างที่ไม่เข้าใจกัน…ผมอาจหวงเธอมากเพราะเธอสวยเหลือเกิน…เธออาจลำคาญผมบ้างที่ผมหวงเธอมากไป….แต่เธอก็รักผม………………….เราสองคนเริ่มรู้จักกับคำว่าลำบาก…รู้จักอดบ้างเป็นครั้งคราว…ผมต่างหากที่ห่วงเธอ..ผมอดไม่เป็นไรแต่เธอต้องได้ใช่มั๊ย….ผมสัญญากับเธอแล้วนี่ว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุด…..ผมเองต่างหากที่เริ่มท้อแท้…ผมเองต่างหากที่เริ่มเหนื่อยล้า…ผมแทบไม่มีอารมณ์กับเธอเลยบ่อยครั้ง….เธอก็คงสงสัยแต่ไม่กล้าที่จะถาม….นานวันเธอก็เริ่มไม่เข้าใจ…ทำไมสามีเธอถึงไม่ทำรักกับเธอเหมือนแต่ก่อน….สามีมีคนอื่นหรือเปล่า….สายตาเธอเริ่มจับผิดผม…เธอตามผมทุกก้าวเดิน….เธอน้อยใจร้องไห้เมื่อเห็นผมห่างเธอ….ผมเองต่างหากที่ลืมพูดบอก…ความเหนื่อยล้ามันคือขวากหนาม…ผมลืมอารมณ์และความรู้สึกที่ควรมีกับเธอ………………….เรานอนหันหลังให้กัน…เราเริ่มเบื่อและไม่เข้าใจกัน…ผมเหมือนไม่รักเธอ…เธอเหมือนเกลียดผม…อะไรกันนี่….เธอกลับบ้านช้าและบอกไม่ต้องให้ผมไปรับ…ผมก็เฉยชาไม่สนใจเธอ…ต่างคนต่างอยู่…เวลานอนเท่านั้นที่เราใกล้กัน…แต่เราไม่พูด…แต่เราไม่บอกกันเลยจริงๆ…..ผมเริ่มมีใจออกห่างเธอ…เธอเริ่มเช่นเดียวกับผม…เธอไปกับใครคนหนึ่ง…ผมก็ไปกับใครอีกคน….เราไปรับรู้ความสุขข้างนอกบ้าน…เราไปสัมผัสกับคนอีกคนข้างนอก…เราไม่บอกความจริงซึ่งกันและกัน….แต่เมื่อเวลาผ่านไป…เราสองคนรู้ว่า…สิ่งนั้นมันไม่ใช่รักแท้…รักแท้มันอยู่ที่บ้าน…รักแท้คือเราสองคนต่างหาก……..กิจ/..ผมนอกใจคุณนะนีนา…ผมผิด..ผิดจริงๆ……..นีนา/..นีนาก็นอกใจคุณ…นีนาทำสิ่งที่ไม่ดีเลย…นีนาขอโทษนะค๊ะ…………………..ผมกอดเธอ…กอดแนบแน่น..ผมจูบเธอ…ผมจูบอย่างดูดดื่ม….ผมดึงผ้าคุมผมเธอออก..ผมเปลือยเธอตรงหน้า…..ผมมองเรือนร่างเธอที่สวยงาม…ผมจูบเธอ..ผมเคล้าคลึงเธอ…ผมซุกไซ้ทั่วเรือนร่าง…ผมเปลือยตัวเองตรงนั้น…ผมจับมือเธอมาสัมผัสความเป็นชายของผม…เธอจับอย่างถนอม…เธอคลึงด้วยมือนุ่มๆ…ผมสุขมากที่ให้เธอสัมผัสแบบนี้….ผมซุกไซ้เธอ..ผมจูบเธออย่างดูดดื่ม…ผมดูดหัวนมเธอเบาๆอย่างที่เธอชอบ…เธอครางเสียวแล้วกอดผมแน่น….เธอดันตัวผมให้นั่งลง…เธอมองผมเหมือนบอกให้ผมมอบความสุขให้กับเธอเดี๋ยวนี้…………………..ผมจูบเธอที่เนินงาม…ผมสูดดมความละเมียดของเนื้องามนั้น…แพรไหมสีดำเงางามผมจูบสัมผัส…ผมกดจมูกสูดดมความหอมของสิ่งนั้น…มันนูนเด่นเหลือเกิน….ผมกดลิ้นนุ่มที่กลีบเธอ…เธอสะดุ้งกายแล้วกดหัวผมแน่น…ผมเลียเบาที่ปลายติ่ง…เธอครางเสียงรัญจวน…มือกดหัวผมแนบร่างตรงนั้น….เธอยืนแอ่นกายกับใบหน้าผม…ผมโลมเล้าเธอเหลือเกิน….มือผมสอดบีบเนินเนื้อเธอ..บีบเบาๆอย่างที่เธอชอบ…ความนุ่มนวลเป็นสิ่งที่เธอต้องการ….ผมจูบเนินเธอ…ผมดูดกลีบเธอเบาๆ…อูยย…เธอร้องครางกระเส่า…ร่างบิดไปกับอารมณ์ร่วม….ผมสอดนิ้วเข้าร่องงามเธอ..สอดเข้าลึกอีกนิด…เธอแอ่นเนินกับมือผม…เธอร้องครวญ….อูยยย………………………ผมลุกยืนแนบร่างเธอ…ผมกอดเธอพร้อมจูบลึกซึ้ง…มือล้วงเนินเธอแล้วทำแบบนั้นอีก…นิ้วผมสอดเข้าแล้วคลึงโยก…ปลายนิ้วผมถูไปมากับติ่งเสียว….เธอกอดผมจูบผมอย่างดูดดื่ม…ลื่นเราสองคนพันกันอย่างรัญจวน…ผมดูดปากเธอแนบ…เธอดูดลิ้นผมโหยหา….เธอเกร็งร่างเมื่อผมสอดนิ้วลึกๆ…เธอคร่ำครวญเมื่อผมสอดนิ้วเข้าออก…ปลายนิ้วผมกดถูกับติ่งเสียว….เธอร้องเหมือนขาดใจ…ผมทำกับเออย่างใจอยาก…ผมสุข…เธอก็สุข…เธอเอามือจับความแข็งแรงของผม…จับคลึงจนเสียวซ่าน…เธอทรุดตัวนั่งลง….เธออ้าปากอมเข้าไปช้าๆ….เธอดูดของผมจนผมเสียวซ่าน…ผมแอ่นร่างกับปากเธอรัญจวน…ผมโยกเอวกับปากเธอ…ผมกดมันเข้าปากเธอลึกมาก…เธออมดูดให้ผม..ดูด…อูยย…เธอทำผมจะขาดใจ…ผมสนองอารมณ์กับเธอ…เธอก็ดูดสนองอารมณ์ให้ผม…ปากเธอคับแน่นข้างในเหลือเกิน….เธอเลียที่หัวจนผมคราง…เธออมลึกๆแล้วดูดแรงๆ…โอวว…มันเหมือนใจจะขาด……………………ผมดึงร่างเธอขึ้นมากอดแนบ….ผมจูบเธออย่างดูดดื่ม….ผมดันตัวเธอพิงผนังห้อง…ผมสอดความแข็งแรงของผมเข้าตัวเธอช้าๆ….เราสองคนทำในท่าที่เราชอบ…เราสองคนสอดใส่อารมณ์ให้กัน….ผมยืนโยกกายกับเธอ..ผมกดเข้าเธอจนลึก…ผมรู้ได้ถึงความเปียกแฉะของเธอ..ผมกดเข้าออกในร่องหลืบเธอ….เราสองคนยืนกอดถ่ายทอดอารมณ์ให้กัน…เธอโยกเอวกับผม..ปากร้องครางเมื่อผมกดเข้าลึกๆ….ผมโยกเอวกับเธอย่างเสียวซ่าน…ร่างเราแนบกันแน่น…มือสวมกอดซึ่งกัน…เอวเราสองคนกดเข้าหา…เธอส่ายสะโพกงามรับต่อเนื่อง…ผมกดเข้าออกอย่างรัญจวน…ผมจูบเธอไม่ห่างหาย…เอวผมกดเร็วขึ้น…โอวว…มันสุขเหลือเกิน….เธอกอดผมแน่น…จูบผมแน่น…มือกดเอวผมเข้าหา…เราสองคนเด้งเอวเข้าหากัน…โอวว..สุขเหลือเกิน……………………..ความสุขสุดยอดพร่างพรู…ผมน้ำกามไหลล้น…เธอเองก็ไหลริน…เราสองคนกอดกันแนบ…เราสุขเหลือเกิน…สุขจริงๆ…..ผมกับเธอมานอนกอดกันที่เตียงนุ่ม….ผมลูบไล้เรือนร่างสวยของเธอ…เธอจับคลึงความแข็งแรงของผม…เธอลูบมันอย่างรัญจวน…เธอกำแล้วรูดลงและขึ้น…ผมชอบแบบนี้…ชอบการสัมผัสของเธอ…ผมจูบเธอ…เราสองคนกอดกันและยิ้มมอบความสุขให้กัน…….กิจ/..ผมสุขมากเลยนีนา…คุณสุขมากมั๊ย…….นีนา/..สุขมากๆคะ…นีนารักคุณมากนะ…….กิจ/..เราเริ่มกันใหม่นะกับชีวิตที่เราเลือกเอง….เมื่อสายฝนซาลงท้องฟ้าก็ดูสดใสใช่มั๊ยนีนา…….นีนา/..คะกิจ…ฝนซาฟ้าก็เปิดนะค๊ะ.

Comments are closed.